İnsanlık tarihi boyunca değişmeyen tek arayış, yaşamın anlamını bulma çabası olmuştur. Bugün yoga, meditasyon ve nefes çalışmaları gibi modern ritüellerin gördüğü ilgi de, yüzyıllardır süregelen ibadet ve tasavvuf geleneği de aslında aynı ihtiyaca cevap vermeye çalışıyor: Huzur bulmak ve kendini değerli hissetmek. Modern psikoloji, insanın yalnızca maddi ihtiyaçlarla tatmin olmadığını; anlam, aidiyet ve içsel dengeye de ihtiyaç duyduğunu ortaya koyuyor. Bilimsel araştırmalar, düzenli meditasyon, dua ve tefekkürün stresi azaltabildiğini, ruhsal iyilik hâlini destekleyebildiğini gösteriyor. Tasavvuf ise bu arayışı farklı bir pencereden ele alır. İnsanın gerçek değerinin başarılarında ya da başkalarının onayında değil, özünü tanımasında ve Yaradan ile kurduğu bağda olduğunu hatırlatır. Yöntemler farklı olabilir; biri seccadede, diğeri yoga matında huzur arayabilir. Ancak asıl soru değişmez: Aradığımız şey yalnızca kendimizi iyi hissetmek mi  yoksa ibadet ederek yaratıcının gözdesi olanilmek  mi?    Bu dünyaya geliş amacımız, yalnızca kendimizi iyi hissetmek ya da birtakım ritüelleri yerine getirmek değildir. Belki de asıl görevimiz, bu dünyayı bizden sonrakiler için biraz daha adil, biraz daha güzel ve biraz daha yaşanabilir  bir hayat bırakmaktır. Çünkü gerçek anlam, yalnızca kendimizi dönüştürmekte değil; dokunduğumuz hayatları ve yaşadığımız dünyayı da iyileştirebilmektedir.