Dua etmek, insanlık tarihi kadar eski bir davranıştır. Farklı toplumlarda, farklı inançlarda ve kültürlerde biçimi değişse de insanın kendisinden büyük bir güce seslenme ihtiyacı hep var olmuştur. Sosyolojik açıdan dua, insanları ortak değerlerde buluşturur, dayanışma ve aidiyet duygusunu güçlendirir. Dinî açıdan Yaradan'la kurulan en samimi bağlardan biridir. Psikolojik açıdan ise insanın korkularıyla, belirsizliklerle ve çaresizlik duygusuyla baş etmesine yardımcı olur. İnsan her şeyi kontrol edemez. Hayatın karşısında bazen aklı, bazen gücü, bazen de imkânları yetersiz kalır. İşte dua, tam da bu noktada bir sığınak, bir umut ve içsel bir konuşma hâline gelir. İnsan dua ederken bazen çözüm bulamaz ama içindeki yükü ifade edebileceği bir alan bulur. Korkularını dile getirir, umutlarını canlı tutar ve yaşadığı olaylara başka bir anlam penceresinden bakabilir. Psikolojide anlam arayışı, umut, kabul ve duygusal düzenleme kavramları bu noktada önemlidir. Dua, bazı insanlar için bu süreçleri destekleyen güçlü bir manevi kaynaktır. Ancak burada bir noktayı unutmamak gerekir: Dua, insanın sorumluluklarını yerine getirmesinin veya gerektiğinde bilimsel, tıbbi ve toplumsal destek almasının alternatifi değildir. Elbette dua etmek tek başına iyi insan olmanın ölçüsü değildir. Fakat insanın kendisiyle ve inancıyla kurduğu bağı derinleştirebilir. Belki de duanın asıl anlamı, hayatı değiştiremediğimiz anlarda kendimizi değiştirebilmek; umudumuzu kaybetmeden yaşamaya devam edebilmektir. Oysa insanın her şeyi bilememesi, her şeye gücünün yetmemesi ve bazen yardım istemesi bir eksiklik değildir. Dua etmek, kimi zaman insanın kendi sınırlarıyla yüzleşmesidir. Kendi gücünün yetmediği yerde umudunu kaybetmemeyi seçmesidir. Bununla birlikte dua, edilgen bir bekleyişe dönüşmemelidir. İnsan hem dua edebilir hem mücadele edebilir. Hem teslim olabilir hem de değiştirebileceği şeyler için çaba gösterebilir. en önemlisi şudur: İnsan yalnızca ihtiyaç duyduğu için dua etmez. Bazen sahip olduklarının kıymetini bilmek, bazen kendisini hatırlamak, bazen de hayatın bütün karmaşası içinde yalnızca insan olduğunu unutmamak için dua eder.