Pazar sabahları biraz başkadır. Zaman sanki acele etmeyi unutmuş, hayat da bir süreliğine omuzlarımızdan yükünü indirmiştir. Perdeden süzülen güneş, mutfaktan gelen kahve kokusu, henüz kimsenin dokunmadığı bir kahvaltı sofrası… Bazen insanın ruhuna iyi gelmesi için koca bir dünyaya değil, küçücük bir ana ihtiyacı vardır. Oysa biz mutluluğu çoğu zaman yanlış yerlerde ararız. Büyük hayallerin gerçekleşmesinde, uzak şehirlerde, pahalı sofralarda, bir gün mutlaka olacak dediğimiz güzelliklerde… Hep biraz sonrasına erteleriz sevinmeyi. Sanki hayat, bütün istediklerimiz tamamlandığında başlayacakmış gibi. Bir zamanlar küçük bir sahil kasabasında yaşayan yaşlı bir adam varmış. Her sabah aynı saatte dükkânını açar, kapısının önüne iki sandalye koyar, bir fincan çay demler ve denizi seyredermiş. Bir gün kasabaya yolu düşen genç bir adam ona sormuş: "Amca, her gün aynı şeyleri yapıyorsun. Hiç sıkılmıyor musun? Seni mutlu eden ne?" Yaşlı adam gülümsemiş. Çayından bir yudum alıp denize bakmış. "Bak evlat," demiş, "Bugün güneş doğdu, ben de uyandım. Komşum sabah bana günaydın dedi. Çayım sıcak, deniz yerinde. Daha ne olsun? İnsan bazen sahip olduklarının yanından geçerken, sahip olamadıklarına bakmaktan onları göremiyor." Genç adam bir süre sessiz kalmış. Belki de ilk kez, bir fincan çayın içinde koca bir hayatın saklı olabileceğini düşünmüş. Aslında mutluluk biraz da böyle bir şey değil mi? Birinin seni merak edip araması, hiç beklemediğin bir anda gelen içten bir mesaj, sevdiğin bir şarkının radyoda tam da ihtiyacın olduğu anda çalması… Yağmurdan sonra toprak kokusu, pazar günü uzun uzun yapılan bir kahvaltı, sokaktan geçen bir çocuğun kahkahası… Bunların hiçbiri hayatın büyük olayları değil. Ama bazen insanın kalbine en çok dokunan şeyler tam da bunlar. Hayatın bize öğrettiği en güzel derslerden biri şu galiba: Her şeyin kusursuz olmasını beklerken, elimizdeki güzellikleri kaçırıyoruz. Oysa bazı günler eksiktir, bazı insanlar yanımızda değildir, bazı hayaller henüz gerçekleşmemiştir. Yine de pencerenin önünde açan bir çiçek, içimizi ısıtan bir güneş ya da sevdiğimiz bir insanın sesi, bütün eksiklerin arasında bize gülümsemek için bir neden verebilir. Belki de büyümek, mutluluğun adresini değiştirmektir. Eskiden büyük heyecanlar ararken, şimdi huzurlu bir akşamın kıymetini bilmektir. Herkesin olduğu yerde değil, kendimizi iyi hissettiğimiz yerde olmayı seçmektir. Çok şeye sahip olmak yerine, sahip olduklarımızla güzel anlar biriktirebilmektir. Ve biliyor musunuz, hayat dediğimiz şey aslında büyük sahnelerden oluşmuyor. Aralarda yaşadığımız küçük, sessiz, gösterişsiz anlardan oluşuyor. O yüzden bu pazar kendinize küçük bir iyilik yapın. Güzel bir kahve koyun, sevdiğiniz bir şarkıyı açın, biraz gökyüzüne bakın. Belki uzun zamandır ertelediğiniz birini arayın. Belki de hiçbir şey yapmadan, sadece kendinize eşlik edin. Çünkü mutluluk bazen kapıyı çalarak gelmez. Sessizce yanımıza oturur, çayımızdan bir yudum alır ve biz fark edene kadar orada bekler. Güzel bir hayat, her gün olağanüstü şeyler yaşamak değil; sıradan günlerin içindeki olağanüstü güzellikleri fark edebilmektir. Herkese, küçük mutlulukların kocaman yer kapladığı, kalbinin hafiflediği, huzurlu ve güzel bir pazar olsun.