Kendini Keşfeden Gençler, Ruhunu Besleyen Yarınlar. Genelde hep aynı nakaratla büyütüldü nesiller: "Oku, kendini kurtar; iyi kötü bir işin olsun, memur ol yeter..." Bu basmakalıp temennilerle belki de sayısız gencin önü kapatıldı; sırf aile baskısı, çevreye gösteriş ya da gelecek kaygısı yüzünden insanlar sevmediği işlere mahkûm edildi. Yıllarca emek verip KPSS kapılarında atanmayı bekleyenlerin enerjisi tükendi. Gençlere kendi yolunu çizme, kendini keşfetme fırsatı verilmedi; içlerindeki gerçek yetenekler hiç aranamadı. Söz konusu müzik, resim ya da tiyatro olunca o meslekler hor görüldü; herkes ille de "garantili bir kadro" işine iteklendi.   Oysa müzik ile ruhunu besleyen, sanatla yoğrulan insanların estetik bakışı ve akılcı bir sunum gücü olur. Hatta siyasetçilerde bile bu özelliklerin olması gerekmez mi? Ruhunu beslemeyen bir insan, temsil ettiği halkın duygularına nasıl tercüman olabilir ki? İnsan önce empati kurmalı, hayal edebilmeli, emeğe saygı duymalı; hiçbir makama kolaylıkla gelinmediğini idrak etmeli. İnsan yeteneğine uygun bir meslekte olursa yüzü güler; her gün işine severek gider. Kendini keşfederek edinilen bir meslek kişiye yük olmaz; aksine aşkla çalışır, evine de etrafına da ışık saçar.   Bugün ülkemizde acı bir mecburiyet var. Hayat şartları, ödemeler, geçim derdi, evlilik ve çocuk derken insanlar adeta robotlaşıyor, zihnen tükeniyor. Sonrası ise malum: Çoğalan ruhsal hastalıklar, kaybolan vicdan ve merhamet, biten güven duygusu ve ağır bir tükenmişlik sendromu...   Asıl çarenin tam da burada üretilmesi gerekiyor. "Eğitim şart" diyoruz ama kime ve neye göre? Zorla okutarak mı? Belki o öğrenci Fen Lisesi’ni değil, Meslek Lisesi’ni istiyor. Belki o çocuk doktor olmak istemiyor; kendi işinin patronu olmayı, aktif ve sosyal yapısına uygun bir yol çizmeyi hedefliyor.   Öte yandan siyasetçilerin çoğuna bakıyorsunuz; sırf göstermelik bir vitrin... Neymiş efendim, "Milletvekili oldu, başkan oldu" desinler! Bir hava, bir gösteriş... İşine samimiyetle sarılanları elbette tenzih ederim; lakin millet olarak şakşaklanmayı, gösterişi seviyoruz. Lüks arabalarla hava atmak mutluluk sayılıyor. Bunların hepsi, cehalet ve içteki özgüven eksikliğini başka yollarla kapatma çabasıdır. Adeta kaportası çürük ama dışı cilalı araçlar gibiler...   Oysa neysen o olsan... Ne iş yapmak istiyorsan sadece onun mücadelesini versen... toplum ve aile baskısını bir kenara bıraksak da gençlerimizin hayal kurmasına, iş kurmasına izin versek; onlara destek olsak, risk almalarına fırsat tanısak olmaz mı? Düşe kalka, deneyerek başarmayı öğrenecekler. Lafla, sözle yermek yerine cesaret versek, yanlarında dursak...   İşte o zaman daha akılcı, dirayetli ve sorumluluk alan bir gençlik yetişir. O zaman aklı başında, sağlam temeller üzerine kurulu evlilikler yapılır; insanlar gerçekten mutlu olur.